gedichtje

Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken voordat de wereld verregent
Die zomervliegers oplaten als het ijzig wintert, en die confetti strooien tussen de sneeuwvlokken.

Er moeten mensen zijn die aan de uitgang van het kerkhof ijsjes verkopen en op puinhopen mondharmonica spelen.

Er moeten mensen zijn die op een stoel gaan staan en sterren ophangen in de mist, die lente maken van gevallen bladeren en van gevallen schaduw licht.

Er moeten mensen zijn die ons verwarmen en die in een wolkeloze hemel, toch in de wolken zijn. zo hoog, ze springen touwtje langs de regenboog, als iemand heeft gezegd, kom maar in mijn armen.

Bij dat soort mensen wil ik horen.
Die op het tuinfeest in de regen blijven dansen, ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan.








een gedichtje van toon hermans